Teveel te vertellen

Daar was ik dan eindelijk. Het is druk hier! Maar een andere reden is dat we niet altijd internet access thuis hebben. Dus heb mezelf in een internetcafe geinstalleerd (accenten kan ik hier niet vinden). Waar moet ik beginnen.

Problemen computers
We hebben alle computers in de klas staan, maar er moet nu nog een decent netwerk worden gebouwd. De vrijwilliger die hiervoor zou komen, begin januari, kon om bepaalde redenen helaas niet komen. Dus zitten we nu letterlijk met onze handen in de dreads. Veel contact met NL om hulp te vragen en het zal allemaal wel reg kommn, maar nu geeft het nog buikpijn. Foto: links Muhammed en rechts (goed kijken) Lamin bouwen het netwerk.

Opening Skill Centre
Er moet nog veel gebeuren voor de opening. Niet alleen de computers aan de praat krijgen, maar cleanen (zo veel dust), inrichten, etc. Nog belangrijker is de officiele opening. Via de lokale organisaties en belangrijke hoge piefen, hebben we gevraagd of de president komt openen. Het is immers Indepence Day op 18 feb; hoe toepasselijk. Ook waren we van de week bij de moeder van de president op audientie. Om haar te vragen als VIP bij de opening aanwezig te zijn. Zij heeft toendertijd het skillcenter bij Henny & Pieter thuis geopend (alleen naailessen toen). Veel security, protocol en diepe buigingen. Hilarisch en waanzinnig bijzonder at the same time. En nu maar hopen dat ze komen. Foto: in groen de moeder van de president en Mr BB achter mij - wat doet die hand daaaarrrr!!!!

Nieuwe medewerkers in de bieb
Van sollicatiegesprek tot inwerken. Van voordoen hoe je boeken op nummers zet (best moeilijk voor mensen die niet zo goed kunnen tellen) tot leren hoe je behulpzaam je bezoekers te woord staat. Nieuwe signbordjes gemaakt en de bieb een frisse look&feel gegeven. Tja die handjes blijven maar jeuken... Maar ze doen het super goed en met wat flauwe grappen en alle charmes in de strijd, kom je ook hier heel ver.

To-do-lijsten
Ook hier heb ik de to-do-lijst geintroduceerd. Om in eerste instantie mezelf te helpen maar ook Henny & Pieter. We moeten zoveel doen, maar tegelijkertijd kun je maar 2 dingen per dag plannen. Zo gaat dat in Gambia. Alles zit nl. standaard tegen, je moet rekening houden met de bid-tijden (moslim), hierarchie en gebrek aan kennis. Dus dat schiet lekker op. Amine gaf me heel toepasselijk een kaart met 'Mens erger je niet'.

Fans
Van de week werden we gebeld door een Nederlander die hier op vakantie was. Hij (Albert) wilde graag de projecten van Geef Gambia Toekomst komen bekijken en nam 2 Finse vrienden mee. De Fin komt maandag weer naar het Skill Center om te kijken of hij ons kan helpen met de computers. Hoe toevallig (dat bestaat dus echt niet!) is hij network engineer. Hoop dat we een engeltje op onze schouders hebben.

Reacties
Jullie maken me super blij met alle reacties op m'n blog. Amine, thanks voor 3 x bellen! Vooral onder het P....en!
@ Amine: succes met laatste sollicitatie bij Plan!
@ Karin: staat m'n huisje nog?
@ Fleur: hoop dat je je weer beter voelt
@ Emmelien: what a surprise!
@ JW: alles rond for new job?
@ Ka & El: missen jullie me al tijdens etentjes? Succes met verhuizing!
@ de rest.... warme groetjes en dikke x

Een warme dag

Eindelijk! Werd om 8 uur wakker met zon en strak blauwe lucht. Komt het dus toch nog allemaal goed. Na het uitgebreide ontbijt (voor alles nemen we hier lekker de tijd) zijn we naar Banjul (hoofdstad) gereden omdat we naar Immigration moesten en stof moesten kopen voor de naaimachine-hoezen. De stof is niet gelukt, maar gelukkig wel een paar nieuwe schoenen! Eind van de middag hadden we een sollicitatiegesprek op de bieb (ander mooi project van Henny & Pieter) voor nieuw personeel. Jeetje, wat gaat het hier anders. Ook solliciteren :-)

Foto: auto van Henny. Pieter heeft een retro Arcediane. Vertrouwd geluid van een eend.

Koud en Kakkerlakken

Al twee keer verrast door een kakkerlak in m'n badkamer. Na mijn hysterisch gegil kwam direct Omar aanstormen. Omar is de klusjesman/watchman van Henny en Pieter. Gewapend met een plastic zakje werd de kakkerlak ritueel onthoofd. Prima!

Op foto Omar, m'n held. Let even op z'n trainingspak. Van de Koninklijke HFC...

Vandaag is Henny jarig en als cadeautje kregen we onze eerste regenbui van het jaar. Tuurlijk; ik ben natuurlijk hier in de koudste maand. Loop hele dag in m'n fleece jack en joggingbroek. Zelfs een (matching!) sjaaltje erbij. Dus dat werken aan de teint doen we onder de Nederlandse zonnebank dan maar.
Gisteravond uit eten geweest voor de verjaardag, samen met een goede vriendin Hannie. Het was een super avond; heel veel gelachen en gedronken. Foto: vlnr: Pieter, Henny en Hannie

We gaan vandaag voor het eerst niet naar het skill centre. Het is zondag. Andere dagen wel, maar we hebben wat tegenslagen met de computers. Vandaag gaan we 'kantoortje' spelen. Alle bonnen moeten ingevoerd worden en dat gaat mij wat sneller af. Gister ook nog een heus design gemaakt van de billboards die hier langs de zandwegen komen. Lekker kloojen in powerpoint dus.
Grappig om te zien dat iedereen blij met m'n komst is. Zowel Henny en Pieter natuurlijk, maar ook de Gambiaanse collega's/managementleden. Speel een soort mediator hier. Hang de clown uit en probeer te vertalen en bemiddelen. Letterlijk een frisse wind. Morgen meer!

Gambiaans telefoonnummer!

Jawel, ik heb een officieel Gambiaans mobiel nummer. Bellen, sms'en kan nu op: 00 220 7410126!
We bellen!

Arrivee - Overflakkee!

Morning, here is The Gambia speaking. Eerste nacht bij Henny & Pieter en heerlijk geslapen. Om 4.30 uur wakker gegalmd door de Moskee. Prima. Vlucht met vertraging. Stewardessen kunnen namelijk niet tellen. Een passagier te weinig. Nog een keer. Een passagier te veel. pffffffff.
Maar goed, we gingen uiteindelijk en hoefden niet eerst allemaal het vliegtuig uit om opnieuw te tellen. Omdat ik zo braaf vroeg was ingecheckt kwamen m'n tassen als laatste op de belt :-( Heerlijk om hier weer te zijn. Wel koud. Traanogen van de harde wind hier. Gelukkig fleece bij me. We gaan zo de hort op; er moet veel gebeuren. Wordt vervolgd

Pakezel

Net terug van bezoek aan 'ouwe' van Liemt. Daar lagen spullen voor mij klaar die ik voor Henny & Pieter mee moet nemen. Nu kan ik eindelijk m'n tassen pakken. Pluggen, houtlijm, post, draadloos modem, Engelse flyers en geld.

Daarnaast een grote tas met speelgoed, office supplies en kleertjes mee. Zal me toch niet gebeuren dat ik voor mezelf maar 1 wit bloesje (NB, ik heb er 20 hangen) en 2 onderbroeken mee kan nemen? Nou ja, alles voor het goeie doel!

Blijven plakken daar om de inauguratie van Obama te zien. Wat een bijzondere dag vandaag!

Ben benieuwd of het past in een rugzak en weekendtas. If not, pak ik een derde tas. 46 kilo gaat sowieso mee. Al is het in 23 tasjes!

A-boom; inderdaad een knallende verrassing

Net terug van een verrassingsavond van m'n soester & Henri. "Sis, heb je nog een gaatje in je drukke agenda?" vroeg ze gister. Tuurlijk. Wel raar, want we zouden elkaar zondag nog gaan zien. Bij wijze van afscheid. Meer details dan tijd en verzamelplaats kreeg ik niet losgepeuterd. Daar schijt ik natuurlijk van. Het was de irritatie meer dan waard. Pas in de zaal van Theater Bellevue in Amsterdam kwam de ontknoping. Nou ja... Cabaret van Johan Goosens. Never heard of; we'll see. Een toepasselijke show van een beginnend cabaret-talent (check z'n site en zie welke prijzen hij al in de wacht heeft gesleept: www.johangoossens.nl). Ging over zijn avontuur als vrijwilliger in Ghana. Niet na te vertellen natuurlijk op zo'n 2-dimensionaal medium als een blog. Dus: check z'n speellijst (eerder genoemde site) en geef jezelf een super avond cadeau. Dubbel liggen van het lachen en janken aan het einde. Echt, waanzinnig!

Helaas ook vandaag een verdrietige verrassing. Een hele goeie huisvriend van de familie is vandaag overleden. 57 jaar. Gaat nergens over! 4,5 maand geleden te horen gekregen dat hij kanker heeft. Niet te bevatten. Zou a.s. dinsdag nog bij hem langs gaan. Nog even snel voor Gambia... te laat natuurlijk. Een dag met tranen en lachen.

Mini in plaats van de trein

Vandaag vrij, maar een f**cking productieve dag! 9.00 klaar om ketelmonteur te ontvangen die uf curse pas om half 11 kwam aankakken.

• Volkskrant tijdelijk opgezegd - check
• Kruidvat leeggeplunderd (hoe lang ging ik nou; half jaar of was het maar een maand?) - check
• 38 malariapillen - check
• Benen gelaserd- check
• Staatslot verzilverd (60 eetjes) - check
• Mini naar de winterbeurt - check
• Mondhygieniste verplaatst - check
• Extra bed in hotel geboekt - check!

Niet onbelangrijk dat laatste puntje, want Karin gaat met me mee naar Brussel en rijdt de mini weer terug naar Haarlem. Wat een lieverd. Veel gezelliger en praktischer natuurlijk. Lekker happen in Brussel, mandje in en samen ontbijten. Morgen laatste dag bij de bank en dan alleen nog maar hysterisch (ja nog meer) doen om alles op tijd klaar te krijgen. Het lijstje van 'moeten' is natuurlijk voor de helft gevuld met 'willen'. Controlfreak als dat ik ben, moet die hele lijst afgestreept zijn voor vertrek.

En iedereen vroeg: "wanneer vertrek je?"

Dacht dat ik subtiel m'n reistijd in de subkop had gezet, maar dit kleine gebruikersonderzoekje toont maar weer aan dat subkoppen dus niet gelezen worden :-).
22 jan vertrek ik vanaf Brussel en kom 23 feb weer op Brussel terug. Had me bedacht, lekker Nederlands, goedkoop uit te zijn vanuit Brussel. Vlieg te vroeg om ook op die dag vanuit Haarlem te vertrekken, dus toch maar een grIBISje geboekt. Ben ik dus net zo duur uit... Goeie nieuws is dat m'n avontuur hiermee een dag eerder begint. Ik zie me al lopen; rugzak op, trek-koffer aan de hand. Samen 46 kilo. Dat mag je nl. mee, dus dat gaat ook mee!
Net terug van een groot event voor mijn opdrachtgever Rabobank Velsen en Omstreken. Moe maar voldaan. En het worden nog drukkere dagen de komende week. Nog twee dagen werken en dan nog 100 klusjes afwerken die om mijn fameuze (en lange) to-do-lijst staan. Zal daar toch niet met een burn-out aankomen?

Hoera, een Blog!

Yeeehaaaa, het is een bijzondere dag!

Een ticket geboekt naar Gambia én ik ben een blog begonnen.

Kan iedereen m'n verhalen volgen en nog belangrijker: kan ik m'n eigen verhalen 'later' nog eens teruglezen. Met een beetje hulp van een vriendin, want ik blijk een grotere digibeet dan ik altijd al roep. Schrijf dit bericht voor ongeveer de 3e keer :-(

Ga komende week lekker uitvogelen hoe dit werkt.

Wat valt hier allemaal te lezen? Tja, onzinnige dingen, warme verhalen, gekkigheid uit Afrika en de voortgang van de voorbereidingen van de opening van My Future. Een skillcenter dat door stichting Geef Gambia Toekomst is gebouwd. Geleid door Henny & Pieter Goedhart. Waar ik een maand in huis mag verblijven en waar ik mee mag bouwen, helpen en andere nuttige bezigheden.


(op de foto: nichtje Julie in een serieus gesprek op het skillcenter)

Hoe het begon...

In december ging ik met moeders, zus&Co een weekje naar Gambia. Even bijkomen van een bijzonder jaar; vooral voor m'n moeder. Wat als een weekje luieren begon, bleek het begin van iets nieuws te zijn. Zoals dat vaker gaat...

Ik wist dat ik die week met de familie Goedhart zou kennismaken, omdat ik post voor hen bij me had. Van 'ouwe' Van Liemt voor de stichting Geef Gambia Toekomst. Hij is zeer nauw betrokken geweest bij de oprichting van een bibliotheek in Bakau, samen met de familie Goedhart.

Na de eerste kennismaking in de lobby van Ocean Bay, spraken we af om later in de week naar de bieb, hun huis én hun nieuwe project te gaan. Dit is een skillcenter, dat op 18 februari 2009 officieel geopend zal worden door de president. Hier kunnen Gambianen o.a. computerlessen en naailessen krijgen. Met een gecertificeerd diploma creëren zij voor zichzelf een toekomst. De naam van het skillcenter heet niet voor niets My Future!

Op bezoek in het center jeukten m'n handen al. "Geef mij maar een emmer met Ajax" dacht ik steeds. Er moet nl. nog heel veel gebeuren om op tijd open te kunnen gaan. (op de foto Pieter Goedhart en zwager Henri die de Nederlandse vlag hijsen bij het skillcenter)

Thuisgekomen had ik bedacht dat als ik geen nieuwe freelance opdracht zou vinden na mijn huidige klus, ik wellicht/eventueel/misschien/maybe naar Gambia terug zou kunnen gaan. Om te helpen; om mijn energie daar te laten stromen.

Het duwtje kwam van een goede vriendin: "Simone, niet zeiken en gewoon gaan. Dit is wat je wilde, toen je ging freelancen." Tja en toen ging het snel. Heel snel. Het is heel bijzonder om mijn oeverloze energie (tja ik blijf een duracell-konijn) te kunnen gebruiken voor dingen die er echt toe doen. Ben benieuwd...