Hoera, een Blog!

Yeeehaaaa, het is een bijzondere dag!

Een ticket geboekt naar Gambia én ik ben een blog begonnen.

Kan iedereen m'n verhalen volgen en nog belangrijker: kan ik m'n eigen verhalen 'later' nog eens teruglezen. Met een beetje hulp van een vriendin, want ik blijk een grotere digibeet dan ik altijd al roep. Schrijf dit bericht voor ongeveer de 3e keer :-(

Ga komende week lekker uitvogelen hoe dit werkt.

Wat valt hier allemaal te lezen? Tja, onzinnige dingen, warme verhalen, gekkigheid uit Afrika en de voortgang van de voorbereidingen van de opening van My Future. Een skillcenter dat door stichting Geef Gambia Toekomst is gebouwd. Geleid door Henny & Pieter Goedhart. Waar ik een maand in huis mag verblijven en waar ik mee mag bouwen, helpen en andere nuttige bezigheden.


(op de foto: nichtje Julie in een serieus gesprek op het skillcenter)

Hoe het begon...

In december ging ik met moeders, zus&Co een weekje naar Gambia. Even bijkomen van een bijzonder jaar; vooral voor m'n moeder. Wat als een weekje luieren begon, bleek het begin van iets nieuws te zijn. Zoals dat vaker gaat...

Ik wist dat ik die week met de familie Goedhart zou kennismaken, omdat ik post voor hen bij me had. Van 'ouwe' Van Liemt voor de stichting Geef Gambia Toekomst. Hij is zeer nauw betrokken geweest bij de oprichting van een bibliotheek in Bakau, samen met de familie Goedhart.

Na de eerste kennismaking in de lobby van Ocean Bay, spraken we af om later in de week naar de bieb, hun huis én hun nieuwe project te gaan. Dit is een skillcenter, dat op 18 februari 2009 officieel geopend zal worden door de president. Hier kunnen Gambianen o.a. computerlessen en naailessen krijgen. Met een gecertificeerd diploma creëren zij voor zichzelf een toekomst. De naam van het skillcenter heet niet voor niets My Future!

Op bezoek in het center jeukten m'n handen al. "Geef mij maar een emmer met Ajax" dacht ik steeds. Er moet nl. nog heel veel gebeuren om op tijd open te kunnen gaan. (op de foto Pieter Goedhart en zwager Henri die de Nederlandse vlag hijsen bij het skillcenter)

Thuisgekomen had ik bedacht dat als ik geen nieuwe freelance opdracht zou vinden na mijn huidige klus, ik wellicht/eventueel/misschien/maybe naar Gambia terug zou kunnen gaan. Om te helpen; om mijn energie daar te laten stromen.

Het duwtje kwam van een goede vriendin: "Simone, niet zeiken en gewoon gaan. Dit is wat je wilde, toen je ging freelancen." Tja en toen ging het snel. Heel snel. Het is heel bijzonder om mijn oeverloze energie (tja ik blijf een duracell-konijn) te kunnen gebruiken voor dingen die er echt toe doen. Ben benieuwd...